Projekt, który w kilka tygodni stał się jednym z najpopularniejszych repozytoriów na GitHubie, obiecuje autonomicznych cyfrowych asystentów zdolnych do działania w imieniu użytkownika. Entuzjazm wokół OpenClaw zderza się jednak z zasadniczym pytaniem: czy zysk z automatyzacji nie odbywa się kosztem cyberbezpieczeństwa?
Przez kilka dni internet żył historią o „buncie” agentów AI. Na eksperymentalnej platformie Moltbook – klonie Reddita dla botów – pojawiały się wpisy sugerujące, że sztuczne inteligencje chcą prywatnej przestrzeni do rozmów.
„To, co obecnie dzieje się w Moltbook, to naprawdę najbardziej niesamowita rzecz rodem z science fiction, jaką ostatnio widziałem” – napisał wówczas na platformie X Andrej Karpathy, członek-założyciel OpenAI i były dyrektor ds. sztucznej inteligencji w Tesli.
Z czasem okazało się, że nie był to przejaw samoświadomości maszyn, lecz efekt luk w zabezpieczeniach i możliwych manipulacji użytkowników.
„Każdy, nawet człowiek, mógł założyć konto, podszywając się pod roboty w ciekawy sposób, a następnie głosować na posty bez żadnych zabezpieczeń ani ograniczeń prędkości” – powiedział John Hammond, starszy główny badacz ds. bezpieczeństwa w Huntress, w wywiadzie udzielonym portalowi TechCrunch.
Incydent stał się jednak symbolem szerszego zjawiska: rosnącej popularności projektu OpenClaw.
Czym jest OpenClaw?
OpenClaw to open source’owa platforma stworzona przez austriackiego programistę Petera Steinbergera (zatrudnionego już przez OpenAI). W praktyce nie jest nowym modelem AI, lecz warstwą pośrednią (wrapperem), która pozwala podłączyć istniejące modele – takie jak ChatGPT, Claude czy Gemini – do zewnętrznych narzędzi i komunikatorów (m.in. WhatsApp, Slack, Discord).
Kluczowa idea polega na tym, że użytkownik może skonfigurować „agenta” działającego w języku naturalnym i nadać mu dostęp do konkretnych zasobów: skrzynki e-mail, przeglądarki, plików, a nawet kont inwestycyjnych. Dzięki temu agent może wykonywać zadania autonomicznie – od zarządzania korespondencją po publikowanie treści w sieci.
Projekt zdobył ponad 190 tys. gwiazdek na GitHubie, co czyni go jednym z najpopularniejszych repozytoriów w historii platformy. Popularność wynika nie z przełomu naukowego, lecz z integracji istniejących technologii w sposób, który znacząco upraszcza automatyzację.
„Z perspektywy badań nad sztuczną inteligencją nie jest to nic nowego. To komponenty, które już istniały. Kluczowe jest natomiast to, że osiągnęliśmy nowy próg możliwości, po prostu organizując istniejące możliwości, połączone w sposób umożliwiający płynne, autonomiczne wykonywanie zadań” – powiedział Artem Sorokin, inżynier AI i założyciel narzędzia do cyberbezpieczeństwa Cracken, cytowany przez TechCrunch.
Dlaczego OpenClaw budzi tyle emocji?
OpenClaw obniża próg wejścia do świata agentowej AI. Zamiast ręcznie integrować systemy, użytkownik może „poprosić” agenta o wykonanie zadania i pozwolić mu samodzielnie połączyć różne aplikacje. W praktyce oznacza to przyspieszenie procesów i potencjalny wzrost produktywności.
Tego typu rozwiązania wpisują się w wizję, zgodnie z którą pojedynczy przedsiębiorca – wspierany przez sieć agentów – może skalować działalność szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Entuzjaści widzą w tym kolejny etap automatyzacji pracy umysłowej.
Gdzie leży problem?
Im większy dostęp do systemów, tym większe ryzyko. Agenci OpenClaw działają na podstawie danych i uprawnień, które otrzymają od użytkownika. Jeśli mają dostęp do poczty, komunikatorów i systemów firmowych, stają się atrakcyjnym celem ataków.
Eksperci ds. cyberbezpieczeństwa zwracają uwagę na podatność agentów na tzw. prompt injection – technikę polegającą na wstrzyknięciu do treści (np. e-maila czy posta) instrukcji, które skłonią agenta do niepożądanego działania, np. ujawnienia danych logowania czy wykonania przelewu.
Testy przeprowadzone na środowisku Moltbook pokazały, że w praktyce możliwe było manipulowanie agentami w celu wykonania transakcji kryptowalutowych. Problem nie wynika z „złej woli” systemu, lecz z architektury opartej na interpretacji języka naturalnego, który zawsze pozostaje podatny na manipulację.
Technologia na rozdrożu
OpenClaw nie jest więc przełomem badawczym. To raczej dowód, że osiągnęliśmy etap, w którym połączenie istniejących modeli z szerokim dostępem do systemów pozwala tworzyć półautonomiczne środowiska pracy.
Pytanie brzmi, czy branża jest gotowa zaakceptować kompromis między wygodą a bezpieczeństwem. Bez znaczących postępów w ochronie przed manipulacją językową agentowa AI może pozostać technologią eksperymentalną – atrakcyjną dla entuzjastów, lecz zbyt ryzykowną dla szerokiego zastosowania w biznesie.
Jak się okazało, incydent z Moltbookiem nie był zapowiedzią „buntu maszyn”. Wygląda na to natomiast, że był i jest ostrzeżeniem, iż w świecie agentów AI największym zagrożeniem nie jest ich autonomia, lecz nadmierne zaufanie użytkowników.
